So there she goes. A young woman holding a child by her right hand and clutching a brand-new woollen blanket under her left arm. She is the destination of what started out with the raising of €9281 by the Danja foundation in the Netherlands. She is a woman from Hanu Thang, a village so high up in Ladakh that it is close to Pakistan but feels as if we have reached the edge of the world. She and her family are one of twenty families in this village that were hit by flash floods and landslides last August. What exactly has happened to her I do not know; perhaps her house has vanished; perhaps her relatives are dead or injured; she has not told us her story. The time for telling stories is now over. It is now two months after the events took place. But it was her name that was mentioned on a list of victims. That’s why she received this blanket. From you. From us.

Only just before, twenty of those blankets had been offloaded from a truck, along with twenty pressure cookers, twenty bags of milk powder, flour, and rice, and twenty bottles of cooking oil. This truck contained a total of 9700 kg worth of aid goods, enough to offer 250 affected families something to make it through the approaching winter.

The weather is lovely now, but the nights are chilly, there is a lost autumnal tree here and there, and winter is approaching next month. I cannot begin to imagine what it must be like, those severe winters here, but I’m hoping that this blanket will offer warmth, protection, and shelter to this woman and her child. I am hoping it will make a real difference for her. Do well, mother and child, pull through, live, and be happy in this desolate place. Juley juley.

This truck was driven here by driver Mohammed all the way from the city of Jammu. Jammu was the logistics centre for all preparations involved in this relief effort, and it is situated in the far bottom left-hand corner of the Indian federal state of Jammu & Kashmir. This is the home of Virender Prakash, the relief effort’s initiator. The money that was raised flew to a bank in this city. This is where the entire relief effort team convened: Razak from his village near Srinagar, Govinda from his village near Manali, and Rikkert from his village in the Netherlands. I arrived here from Delhi in a small sleeper cabin on an endless train that snaked its way through the night up to Jammu. And this is also where Mohammed and his truck were hired and where all aid goods were purchased from local shops.

On the day of my arrival in this city and my reunion with Virender, Razak, and Govinda, all the shopkeepers needed to be paid for what had been purchased from their shops. Imagine this. The Dutch euros had flown to Jammu electronically and had changed into rupees. In India, two euros is a 100 rupee banknote. Nine thousand euros equal 4,500 banknotes of 100 rupees. All donations had been converted into giant piles of Indian money. Mafia-like quantities of money.

This money was put into a plastic bag, which was put into a shopping bag. Razak, Govinda, and Manu, our local tuk-tuk driver in Jammu, all three had a fine black moustache. Virender, wearing sunglasses, was incognito. I was the tallest, blondest, and whitest man to be found in all of Jammu: there wasn’t a single other Westerner left in the city due to the riots in Kashmir. The five of us squeezed into Manu’s tuk-tuk, and off we went. To the blanket shop, the pressure cooker shop, the rice shop. In all these places, we left a wad of money from the plastic bag until it was empty and all those Indian rupees had been converted into 9700 kg worth of aid goods. On that very same day, these were loaded onto Mohammed’s truck, which departed for Ladakh that very same night. We would follow in a passenger car two days later.

On my map of India, there is only one road through the whole of Jammu & Kashmir: it goes up from Jammu to Srinagar, the capital of Kashmir, and from there it bends to the right, to Leh, the capital of Ladakh. In Srinagar and its surrounding area, there have been about a hundred casualties this summer in skirmishes between separatist Muslims and Indian security troops. Feelings are running high, schools have been closed down and flights cancelled, there are riots in the streets, stones are thrown, there are curfews. Srinagar is a no-go area. And yet we need to pass by it in our car, following the truck. On the outskirts of the city, we need to pass through about four paramilitary control posts with barbed wire roadblocks on the road. This involves some cloak-and-dagger scheming: ‘You sit in the front, Rikkert, and behave like Our Very Special Guest.’ Then we are driving by Dal Lake, cross the Sozila pass, leave the Kashmir Valley, and enter Ladakh.

KHALTSE. A mudhole somewhere along this one road between Srinagar and Leh. This is where it will all take place. This is where truck and team will reunite. This will be our basis for distributing all aid goods in affected villages in a single day. This day is Wednesday 29 September.

From Khaltse, our convoy departs very early on that day to the north, along the river Indus. Onwards, high mountain slopes left and right, the wide river all the way down, and our convoy suspended on a winding thread in between. As we progress, things are getting ever higher, stonier, rougher, wilder, more remote and more desolate. Do people live here? Yes, they live here and they have not seen a single aid organisation yet. The landscape is proud and hard. Everything is made of stones: the mountain slopes, the river beds, the prayer tables, the houses, the heaps of rubble. There is only a small essential difference between the one and the other. For these proud mountains are also vulnerable. It takes only one good shower for everything to rearrange itself: from slope into bed, up into down, standing into lying. This is exactly what happened on 5 August 2010.

Archina Thang. Hanu Thang. Hanu Yogma. Ledo. Dumkhar. These are the names of some of the places where the stones rearranged themselves on that fifth of August. These are communities that were scarred when slope became bed and up came down. We drive into them and park truck and car on village squares. People gather. The head of the village turns up. In one village, we are parked bang in the middle of the trail of destruction; everyone is involved in carrying building materials, little boys, 13-year-old girls, wrinkly men and women. Razak, Govinda, and I offload stuff: 22 of everything here, 20 of everything there, and 94 of everything in the village in which everyone is so engaged in a buzz of reconstruction activity. Everything is counted, piled up, ticked off on lists. Then we’re done and, after many handshakes and Juleys, we depart, leaving everyone with a sign of solidarity from the Netherlands.

Shall I end my story in a minor key and say that Virender Prakash, outside Ladakh, is not credited in his own country with the understanding, esteem, and appreciation he deserves for what he has achieved? No, let me say in conclusion that he in India, we in the Netherlands, and the people of Ladakh are connected with one another by a shared Himalayas feeling. The proud, sometimes cute, and at times savage Himalayas, which have given us so much and to which we have now given something in return. Just like the woman with her child, 249 other people walked home that day with food, a pressure cooker, and a blanket. Supported and strengthened. By you. By us.

Twintig van die dekens zijn even daarvoor van een vrachtwagen afgeladen, net als 20 snelkookpannen, 20 zakken melkpoeder, bloem en rijst, en 20 flessen olie. Op die vrachtwagen zat in totaal 9700 kilo aan hulpgoederen, genoeg om 250 getroffen gezinnen iets te bieden om de aanstaande winter het hoofd te kunnen bieden.

Het weer is heerlijk nu, maar de nachten zijn frisjes, hier en daar staat een verdwaalde herfstboom en de winter staat volgende maand voor de deur. Ik kan me geen voorstelling maken van hoe dat moet zijn, die barre winters hier, maar ik hoop dat die deken warmte, bescherming, beschutting zal bieden aan die vrouw en haar kind. Ik hoop dat het voor haar echt wat uitmaakt. Het ga je goed, moeder en kind, sla je er door heen, leef en wees gelukkig in dit verlaten oord. Juley juley.

Die vrachtwagen is hier helemaal naar toe gereden door chauffeur Mohammed vanuit de stad Jammu. Jammu was het logistieke centrum van alle voorbereidingen voor deze hulpactie en ligt helemaal links onderin de deelstaat Jammu & Kashmir. Hier woont Virender Prakash, de initiatiefnemer van de hulpactie. Het ingezamelde geld vloog naar een bank in deze stad. Hier is het hele actieteam bijeengekomen: Razak uit zijn dorp bij Srinagar; Govinda uit zijn dorp bij Manali en Rikkert uit zijn dorp in Nederland. Ik ben hier gearriveerd vanuit Delhi in een kleine slaapcabine op een hele lange trein die zich dwars door de nacht omhoog heeft gekronkeld naar Jammu. En hier zijn ook Mohammed en zijn vrachtwagen ingehuurd en zijn alle hulpgoederen ingekocht bij lokale winkels.

Op de dag van mijn aankomst in deze stad en mijn hereniging met Virender, Razak en Govinda moesten al die winkeliers betaald worden voor wat er bij hen was ingekocht. Stel je het volgende voor. De Nederlandse euro’s waren elektronisch naar Jammu gevlogen en waren inmiddels roepies geworden. Twee euro is in India een bankbiljet van honderd roepies. Negenduizend euro zijn 4500 bankbiljetten van 100 roepies. Alle donaties waren omgetoverd in enorme stapels Indiaas geld. Maffia-achtige hoeveelheden geld.

Dat geld ging in een plastic tas en toen in een boodschappentas. Razak, Govinda en Manu, onze tuktuk chauffeur in Jammu, hebben alle drie een grote zwarte snor. Virender was incognito met een zonnebril. Ik was de langste, blondste en blankste man die er in Jammu te vinden was: er was geen enkele andere westerling meer in deze stad vanwege de onlusten in Kashmir. Met z’n vijven wurmden we ons in Manu’s tuktuk en daar ging het heen. Naar de dekenwinkel, de snelkookpannenwinkel, de rijstwinkel. Overal verdween er een stapel geld uit die plastic tas tot die leeg was en al die Indiase roepies waren omgezet in 9700 kilo hulpgoederen. Nog diezelfde dag werden die op Mohammeds vrachtwagen geladen die diezelfde nacht nog op weg ging naar Ladakh. Wij volgden twee dagen later met een personenauto.

Op mijn kaart van India loopt er maar één weg door heel Jammu & Kashmir: die gaat van Jammu naar boven, naar Srinagar, de hoofdstad van Kashmir, en van daar naar rechts, naar Leh, de hoofdstad van Ladakh. In Srinagar en het gebied eromheen zijn deze zomer zo’n honderd doden gevallen in schermutselingen tussen separatistische moslims en Indiase veiligheidstroepen. De sfeer is verhit, scholen zijn dicht en vluchten opgeschort, er zijn straatprotesten, er wordt met stenen gegooid, er is een uitgaansverbod. In Srinagar is het niet pluis. Toch moeten wij er met onze auto langs op, de vrachtwagen achterna. Rond de stad moeten we langs een stuk of vier paramilitaire controleposten met prikkeldraad op de weg. Dat gaat gepaard met een paar listen. ‘Ga jij maar voorin zitten, Rikkert, en gedraag je als onze Very Special Guest.’ Dan rijden we langs Dal Lake, gaan de Sozila pas over, verlaten de Kashmir Vallei en belanden in Ladakh.

KHALTSE. Een gat ergens langs die ene weg tussen Srinagar en Leh. Hier gaat het allemaal gebeuren. Hier treffen vrachtwagen en team elkaar weer. Van hieruit gaan we in één dag alle hulpgoederen uitdelen in getroffen dorpen. Die dag is woensdag 29 september.

Vanuit Khaltse vertrekken we die dag heel vroeg in konvooi naar het noorden, langs de rivier de Indus. Voorwaarts, hoge berghellingen links en rechts, de brede rivier helemaal beneden en ons konvooi kruipend op een slingerende draad daar tussenin. Naarmate we verder komen wordt het steeds hoger, steniger, ruiger, wilder, afgelegener en desolater. Wonen er nog mensen hier? Ja, die wonen hier en ze hebben nog geen enkele hulporganisatie gezien. Het is een stoer en hard landschap. Alles bestaat uit stenen: de berghellingen, de rivierbedding, de gebedstafels, de huizen, de puinhopen. Het is maar een klein wezenlijk verschil tussen het een en het ander. Want die stoere bergen zijn ook kwetsbaar. Er is maar een goede regenbui voor nodig en alles herschikt zich: helling wordt bedding, boven wordt beneden, staand wordt liggend. Dat is precies wat hier gebeurd is op 5 augustus 2010.

Archina Thang. Hanu Thang. Hanu Yogma. Ledo. Dumkhar. Zo heten een aantal van de plekken waar de stenen zich herschikten op die vijfde augustus. Het zijn gemeenschappen waar een spoor door getrokken is toen helling bedding werd en boven beneden. We komen binnenrijden en parkeren vrachtwagen en auto op dorpspleintjes. Mensen verzamelen zich. Het dorpshoofd komt erbij. In één dorp staan we midden op het spoor van verwoesting geparkeerd; iedereen is met bouwmaterialen aan het slepen, kleine jongens, meisjes van dertien, oude mannetjes en vrouwtjes. Razak, Govinda en ik laden af: 22 van alles hier, 20 van alles daar, en 94 van alles in het dorp waar iedereen zo in de weer is met de wederopbouw. Alles wordt geteld, gestapeld, afgetekend op lijsten. Dan is het klaar en, na veel handenschudden en Juley’s, vertrekken we weer, iedereen achterlatend met een teken van solidariteit uit Nederland.

Zal ik in mineur eindigen en zeggen dat Virender Prakash, buiten Ladakh, in eigen land niet veel begrip, krediet of waardering krijgt voor wat hij heeft ondernomen? Nee, laat ik tenslotte zeggen dat hij in India, wij in Nederland, en de mensen van Ladakh met elkaar verbonden zijn door een Himalayagevoel. De stoere, soms snoezige en af en toe wrede Himalaya waar we zoveel van hebben ontvangen en nu iets aan hebben teruggegeven. Net als die vrouw met haar kind zijn 250 andere mensen die dag naar huis gelopen met voedsel, een pan en een deken. Gesteund en gesterkt. Door jullie. Door ons.

Love and Regards
Virender

Beste vrienden, kennissen, Ladakh lovers en ex-Himalayagangers.

Een overstroming van harten….want wat een ongelooflijk bedrag hebben we met z’n allen bij elkaar gebracht.
9281 euro!!!
Meer dan we in de stoutste dromen hadden durven of kunnen hopen. Veel meer dan het streefbedrag van 4000,- wat al behoorlijk stout was om daar naar te streven.

Lieve mensen wij zijn zo dankbaar, zo vervuld dat dit met jullie hulp mogelijk is gemaakt. Wat ontvingen we veel warme reacties.
We worden daar stil van en ook heel bescheiden. Zo fantastisch om die hele stroom van genegenheid te mogen voelen voor de mensen in Ladakh.
Er gaan 2 hele volle trucks richting Ladakh vertrekken!!! Het wordt nog een hels karwei om over de nog steeds slechte wegen het doel te bereiken. Maar een project wat zo omringd is met zoveel schoons wordt hopelijk door de Himalaya Goden gedragen, dus we vertrouwen op de goede afloop.

Er zal na 5 oktober een verslag van Virender komen, en ook van Rikkert.

www.danja.nl
Nogmaals duizend maal dank!!!!

Lia Maas
Voorzitter Stichting Danja

We vinden het super om jullie te laten weten dat een van onze vrienden: Rikkert Stuve, zich bereid heeft verklaard zijn krachten, energie, kennis en know how aan te wenden en Virender te gaan helpen tijdens het project voor Ladakh. Als ervaren Himalayaganger en “wellwisher” voor  Ladakh, is hem dit karweitje wel toevertrouwd. Spontaan heeft hij even z’n bedrijf stopgezet, om z’n hart te kunnen volgen. Dank hiervoor Rikkert, want het wordt hard werken.

De reis van Rikkert komt voor zijn eigen rekening en is deels gesponsord door de groep waarmee hij zelf in 2008 in Ladakh en Zanskar heeft getrokken. Zo helpen zij hem om Virender te helpen om de mensen in Ladakh te helpen. Dankjewel. Himalaya groep 2008!

Op 21 september vertrekt Rikkert richting Delhi, zal zich ergens onderweg bij Virender, Razak en Govinda in India voegen en dan gaat dit viertal met een paar trucks met hulpgoederen op weg naar Ladakh. Wij wensen hen allen veel voorspoed om deze klus te klaren en uitermate veel geluk tijdens de lange rit. Als Rikkert 5 oktober terugkomt kunnen jullie op deze site een verslag van hem verwachten.

Kijk na 17 september weer op de site om te zien wat voor ongelooflijk bedrag we met z’n allen bijeen hebben gebracht!

Inmiddels zijn de jongens alweer terug van hun avontuur in India! Hieronder het verslag van die reis:

Met de jongens van de bouw naar India

Op zaterdagochtend 11 september kwamen op de luchthaven van Dusseldorf negen leerlingen en twee begeleiders zeer vermoeid maar voldaan terug van een veertiendaagse reis door India. Vermoedelijk voor het eerst organiseerde een VMBO school in Nederland voor haar Basis leerlingen een ontdekkingsreis naar dit immense land. In die twee weken zijn we gestart in en geëindigd in de miljoenenmetropool Delhi in een klamme, eind van de moesson temperatuur. Na aankomst in de late avond, waarbij we van de stad niet meer te zien kregen dan onvermijdelijke neonreclames, moesten we de volgende ochtend in de ganzenpas onze weg zoeken in deze drukke stad. Op straat aangekomen bleek waarom. In een mierenhoop van auto’s, riksja’s Tuktuk’s, koeien en heel veel mensen bleek de stoep of niet te bestaan of geheel door diverse handelskramen in gebruik. Dan maar over de straat. Vele ogen staarden ons aan, er zouden nog vele blikken volgen. Vooral omdat onze jongens het waarden/normen en gedragspatroon uit Nederland hadden meegenomen en dat was in veel gevallen anders dan de Indiërs hadden verwacht! In de grote stad al direct de confrontatie met armoede en bedelarij. In plaats van geld geven (dat raad iedereen af, we hebben op een andere manier hulp gegeven) toverde Roy uit zijn rugzak een stukje speelgoed voor het bedelende ventje. De glimlach op zijn gezicht staat nu nog in ons geheugen gegrift.
Op dag twee volgde een lange vermoeiende nachtrit naar de permanente verblijfplaats van de Dalai Lama, Dharmsala in de koele bergen, de uitlopers van de Himalaya. We hebben 3 dagen in deze Tibetaanse enclave in India doorgebracht met als onvergetelijk hoogtepunt een spontane voetbalinterland op het modderige schoolplein van de plaatselijke middelbare school. Tibetaans India tegen Merlet Mill eindigde in 3-3.
Met twee gehuurde taxibusjes voerde daarna vanaf 6 uur in de ochtend tot 9 uur in de avond een lange rit van Dharmsala naar de bedevaartsplaats Haridwar. Zo lang in de auto en dag toch maar 350 km overbruggen geeft aan hoe het met de infrastructuur van het Indiase wegennet is gesteld: zeer beroerd. Los van de vele kuilen en zandpaden maakt de Indiase weggebruiker vrijwel permanent gebruik van de claxon. Na zo’n rit was dan ook iedereen gesloopt. Toen ook de hotelkamers niet geheel aan onze westerse normen bleken te voldoen wilden sommigen het bijltje er al bij neerleggen en het eerste de beste vliegtuig huiswaarts nemen. Ook deze groepsdynamische hobbel hebben we met z’n allen genomen en daarna konden we onze ogen uitkijken naar de dagelijkse rituelen aan de Ganges waar complete volksstammen zich wassen in de rivier en ook nog een volle jerrycan meenemen voor de thuisblijvers.
Een ander hoogtepunt van de reis voltrok zich een dag later. Onze Indiase begeleider had een deel van het door ons uit te delen goede doelen geld ingezet voor een voedsel distributie aan de armen. Na een dag wachten en chillen in het hotel konden we dan eindelijk de portiedozen, appels en sauzen gaan uitdelen. In de hectiek van de distributie kon niet iedereen het uitdelen volhouden. Later op de avond bleek deze gebeurtenis zeer grote indruk te hebben gemaakt. Vrijwel iedereen was diep getroffen.
Per tuktuk ging het een dag later naar het iets noordelijker gelegen Rishikesh, waar ooit de Beatles in spirituele retraite zijn gegaan bij de Maharisji Yogi. Een zeer fraai guesthouse in een paradijselijke omgeving leerde de jongens dat India een land van contrasten is: zeer arm en zeer rijk naast elkaar. De fantastische vegetarische keuken van het guesthouse heeft er in ieder geval weer wat Nederlandse fans bij.
Het dompertje van het niet doorgaan van de rafting op de Ganges (vanwege hoge waterstanden) werd volledig goedgemaakt door een bezoek aan een Indiaas (water)pretpark. Het enige smetje bleek een ongelukkige botsing op de waterglijbaan waarna een deelnemer aan de reis een hechting in zijn lip ontving in een uitstekend plaatselijk ziekenhuis.
Terug naar Haridwar, om de volgende dag de trein naar Delhi te nemen, viel ons op dat de jongens zonder een spoortje achterdocht, angst of schroom zich alleen of met z’n tweeën vanaf het hotel een weg baanden door de drukke handelsstraatjes op zoek naar souvenirs, cola of een internetcafé. In minder dan twee weken van het rustige Brabantse platteland door een overvolle Indiase stad struinen en in gebrekkig Engels afpingelen alsof je het je hele leven al hebt gedaan: wat een metamorfose! Het doel van de reis was ruimschoots bereikt: jonge mensen een totaal andere cultuur laten ervaren en hopelijk minder last hebben van hier vaak geuite vormen van vooroordelen over andere culturen, andersgekleurden of andersgelovigen. Die stappen zijn bij alle jongens gezet, bij de een wat overtuigender dan bij de andere.
De laatste dagen in Delhi stonden in het teken van het vertrek. Er waren nog wel wat excursies in de stad, o.a. met gebruikmaking van een hypermoderne metro, maar de koek was voor velen op. De vele indrukken hadden hun tol geëist, alsmede de grotere en kleinere lichamelijke ongemakken. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen kregen velen toch last van de maag/darmen. Want ook de Indiase kruiden in het voedsel zorgen voor een andere stoelgang. Daarom smaakten de hamburgers van Mac die laatste dagen zo lekker.
We kunnen terugkijken naar een zeer geslaagde reis. Een woord van dank aan alle sponsors, de begeleiders hier en in India en natuurlijk een groot compliment aan de 9 jongens van de bouw. Die kunnen later op de steiger hele mooie verhalen vertellen.

Koert Elzinga

Sinds enkele dagen zijn wij weer veilig in Nederland, nog aan het bijkomen van de overweldigende krachten die de Himalaya ons heeft laten zien.
Wij bevonden ons in de regio Ladakh en Zanskar en konden met eigen ogen aanschouwen wat zich daar heeft afgespeeld: wolkenbreuken, regens, die onbeschrijflijke lawines veroorzaakten en daarbij complete dorpen met zich meesleurden, de huizen evenals hun bewoners.

De bewoners van Ladakh: de Tibetanen, de Ladakhi, een prachtig volk, vol genegenheid en in respect levend met de natuur. De kinderen met hun rode wangetjes die altijd vrolijk Julley tegen je roepen van onder hun oranje wollen mutsjes vandaan. Iedereen die ooit met ons op reis is geweest was onder de indruk van hun devote Boeddhistische levensovertuiging, hun warmte, hun onvoorwaardelijkheid en diep vertrouwen in het leven.

Zij zijn in nood en worden behoorlijk aan hun lot overgelaten. Nadat wij zoveel van ze genoten hebben, willen we ze niet in de steek laten.

Virender staat te popelen om met een truck, volgeladen met goederen naar Leh (hoofdstad Ladakh) te rijden. Je kunt in onderstaande mail zien wat zijn plannen zijn. Ook onze jongens, Razak en Govindha gaan mee om Virender te helpen, belangeloos, vanuit het besef dat het de Ladakhi mensen waren waardoor ze jarenlang brood en boter op hun plankje hebben gekregen en ze willen nu een helpende hand uitsteken. Razak als Moslim, Govindha als Hindoe in Boeddhistisch gebied. Voor ons is dat normaal maar vanuit Indiaas perspektief beslist niet.

Maar nu mensen, jullie snappen het natuurlijk al lang: DIE TRUCK MOET VOL!!!!!
We gaan een beroep op jullie doen. We streven als Stichting Danja er naar om minstens 4000 euro bij elkaar te krijgen, liefst nog meer. Je kunt een bedrag storten, groot of klein VOOR 17 september op rekeningnummer:

62.19.18.350
t.n.v. STICHTING DANJA, NIJMEGEN, O.V.V. HULP VOOR LADAKH

Wij hopen vurig dat dit plan gaat lukken en hebben er alle vertrouwen in dat Virender met een VOLLE truck naar Ladakh kan gaan. De resultaten kun je op deze vernieuwde website gaan zien. Daar zal Virender verslag doen hoe het hem vergaan is.

Mogen wij op jullie rekenen? Als je mensen in je omgeving kent die hier ook enthousiast over kunnen zijn stuur deze mail dan gerust door!!

Met een harte groet,
Lia Maas, voorzitter Stichting Danja
Georges Smeets, secretaris

Op dit moment (19 september 2010) is er al 9.281 euro ingezameld!! Lees verder.

Now we are a year latter when mankind was confronted with the biggest task of nature’s furry, from seaquake or Tsunami. But the story is still fresh, scars and cries of the victims are still fresh. Though I only saw a tip of an iceberg of that huge natural calamity.
Last year upon Christmas I was in Dharmshala doing small jobs when a big fire broke out in the market place there. Next day on Television I heard about Tsunami (it was such a sweet word to my ears) never I had heard about Tsunami. Well such a sweet word can turn up side down a part of the world, hardly I could imagine. I decided to go affected area with a group of people, with an intension may be I can also be of any use there. Upon seeing the depth of destruction and devastation there, I was confused thinking if I know the nature? I know nature in Himalayas being so careful and helpful with so much to offer. Amid the devastated land and its people teachings of H.H. Dalai Lama struck to my mind and teaching of Buddha’s hunt for salvation was on my mind. With those mixed feelings we started to do small jobs.
Mean while Lia started to collect monies in Holland with the help of all hose donors. I got the message, so I became Issa (Jesus Christ) in the land) without knowing what I am doing? I did made few promises or commitments with affected people but the queue was an endless. It was difficult to please everyone, although you can wish but how??
I have already mentioned a small child I saw in the lap of a lady journalist with a thin and only dress on her body, hanging a necktie around her throat being a part of her school uniform. That was all she was left with. That was a big confusion what to do with that child. Well some help went to her. Again I have mentioned a part of the money went for an eye operation of a girl, whose mother had savings but washed away with the sweet Tsunami. A part of the money went to a father and his little son. And a part went into the account of some victims who landed up in North part of this country. A big part of the money went for buying mobile shops or plumbing equipment or electric equipment for the affected people.
I thank you all of you for whatever you did. For me it was a big task to be fair to those people, I am glad if not everyone but few people were helped perhaps.

Virender

Eindelijk, na een lange en vermoeiende reis zijn we weer in ons eigen vertrouwde Nederland aangekomen. Dankzij een verlaat vliegtuig vanuit New Delhi mochten we gisteren een middag doorbrengen in Istanbul. In eerste instantie stond ons hoofd daar niet naar, maar ondanks alles hebben we geprobeerd er iets van te maken. Ons vliegtuig landde uiteindelijk om 21.23 uur in Düsseldorf.
Nadat we alle rugzakken van de band hadden gehaald hebben we even deze super-reis gezamenlijk afgesloten. Wat hebben we genoten en wat zijn we trots op deze groep leerlingen en begeleiders. En toen… liepen we samen de deur door de ‘afhalers’ tegemoet. Wat een ontvangst! Ballonnen, spandoeken, bloemen, een lach en een traan en heel veel blijde gezichten. Daarmee vergeet je meteen de ongemakken van de terugreis.